"Patrick's Blogosphere"

Mijn Resultaat Vlaams Verkiezingen 7 juni 2009

2009-06-08T02:21:00.000-07:00

UITSLAG 7 JUNI

1654 voorkeurstemmen!

Bedankt!

Plakken met Patrick!

2009-05-30T08:37:00.000-07:00

Welkom! Nog 12 dagen te gaan!

2009-05-27T01:23:00.000-07:00

Plakken

2009-05-17T14:51:00.000-07:00

Gazet van Antwerpen: (9 mei 2009) In het spoor van André Leysen

2009-05-09T00:38:00.000-07:00

In het spoor van André Leysen
Grootvader André (82) was ooit de machtigste ondernemer van België. Zoon Christian (54) staat aan het hoofd van de bedrijven Ahlers en Xylos. En kleinzoon Patrick (21) zet zijn eerste stappen in de politiek. Wij presenteren u een uniek gesprek met het driegeslacht Leysen.
Zo'n kwarteeuw geleden was André Leysen een van de machtigste mensen van België. Als voorzitter van het VBO (Verbond van Belgische Ondernemingen) en topman van Agfa-Gevaert en de mediagroep VUM woog zijn invloed zwaar door in de Belgische politiek en economie. Hij was ook bestuurder van buitenlandse bedrijven zoals BMW, Deutsche Telekom en Philips. Na de val van de Berlijnse Muur in 1989 werd Leysen als enige niet-Duitser opgenomen in de Treuhandanstalt, een orgaan dat de privatisering van de Oost-Duitse economie in goede banen moest leiden.
Anno 2009 is het stil geworden rond André Leysen. Maar voor één keer wil de 82-jarige levende legende nog uit de schaduw treden voor een gesprek in de villa van zoon Christian in Berchem. Aanleiding: het debuut van kleinzoon Patrick in de politiek. Patrick Leysen staat 21ste op de Antwerpse lijst van Open Vld voor de Vlaamse verkiezingen van 7 juni. Zijn vader Christian, baas van de bedrijven Ahlers en Xylos, maakt het supertrio compleet. Ook hij ambieerde ooit een politieke loopbaan. Maar toen hij in 2000 in Antwerpen naast een schepenzetel greep, besloot hij zich te concentreren op zijn zakelijke carrière.
Patrick, je vader heeft teleurstellingen beleefd in de politiek. Is deze stap van jou dan wel een goed idee?
Patrick: Ik beëindig binnenkort mijn studies aan het Glion Institute, een school voor hotelmanagement aan het Meer van Genève. Ik heb een grote belangstelling voor samenleving en cultuur, en ik wil daaraan mijn bijdrage leveren via de politiek. Maar ik kies er bewust voor om dat stap voor stap te doen. Vandaar ook mijn weinig opvallende plaats in het midden van de lijst. Ik zie de politiek niet als een sprint, maar als een marathon.
Christian: Een marathon loop je pas als je wat ouder wordt. Ik heb zorgvuldig de pro's en contra's van de politiek met Patrick doorgenomen. Maar hij heeft mij als puber geholpen toen ik campagne voerde, dus ik kan nu moeilijk bezwaren maken (lacht). Zelf heb ik voorlopig geen politieke ambities meer, ik schrijf liever boeken over stadsontwikkeling en andere Antwerpse thema's. Ik heb het trouwens veel te druk, zeker dit jaar met de honderdste verjaardag van Ahlers.
Waarom is het stamhoofd nooit in de politiek gegaan?
André: Vijfentwintig jaar geleden is mij door hoge instanties van dit land gevraagd of ik iets wilde doen in de politiek. Ik heb toen gezegd dat ik alleen in de nationale politiek zou stappen als het land op instorten stond en als ze mij een mandaat zouden geven zoals bij de Romeinen: daar kreeg je zes maanden lang alle bevoegdheden en dan werd je daarop beoordeeld.
Vijfentwintig jaar geleden schreef u het boek 'Crisissen zijn uitdagingen'. Hoe kijkt u met al uw ervaring naar de huidige crisis?
André: Die is het gevolg van de internationale drang naar uitbundige consumptie, van de wil om alles te hebben zonder veel te presteren. Nu er miljarden Chinezen en Indiërs opstaan die wél willen werken, zitten wij met een probleem. Gelukkig heeft in onze familie iedereen de wil om op eigen benen te staan. Ik ben er gerust op dat niet alleen mijn twee zonen en twee dochters, maar ook mijn zestien kleinkinderen en twee achterkleinkinderen goed zullen terechtkomen.
Welke basiswaarden heeft uw familie?
Christian: Een open blik op de wereld, respect voor andere meningen en culturen, een brede talenkennis... Wij zijn erg internationaal georiënteerd. Mijn twee dochters studeerden elk een jaar in het buitenland, respectievelijk in Paraguay en Alabama. Patrick komt nu terug uit Zwitserland. En mijn jongste zoon van elf voetbalt bij Berchem Sport (lacht). Mijn vader is de enige echte Vlaming aan tafel, zijn familie komt uit Kasterlee. Mijn moeder is Duitse, die van Patrick is een Waalse. De kinderen praten Nederlands onder elkaar en met mij, maar Frans met hun moeder. De Leysens zijn wereldburgers.
Patrick: Er is nog een karakteristieke familietrek: een kritische houding tegenover jezelf. Wij vragen ons altijd af hoe we de zaken nog efficiënter kunnen aanpakken. En mijn vader en ik zijn overtuigde liberalen. Mijn grootvader is dat minder (lacht).
André: De CVP'er Robert Vandeputte heeft mij ooit gevraagd om censor te worden bij de Nationale Bank. Ik heb toen een CVP-etiket gekregen en dat ben ik nooit meer kwijtgeraakt, hoewel het niet klopt. Ik geloof in de christelijke waarden, maar ik was geen CVP'er. Maar laten we het niet te veel over mij hebben, ik wil nu mijn nazaten steunen.
Patrick, wat wil jij bereiken in de politiek?
Patrick: Ik wil onder meer ijveren voor meer diversiteit qua talen in het hoger onderwijs. Nu moet je daarvoor naar het buitenland, omdat een regel zegt dat elke studierichting ook in het Nederlands moet worden aangeboden. Dat is niet meer logisch in onze Europese arbeidsmarkt, waarin iedereen overal mag gaan werken. Als we ook cursussen organiseren in het Engels, Duits, Spaans en Chinees, dan zal dat ons hoger onderwijs en ook de Antwerpse economie beter positioneren, omdat we zo meer buitenlandse studenten aantrekken en onze studenten meer kansen geven op de arbeidsmarkt.
Verkopen we ons slecht aan de wereld?
André: In de Europese context is België geen toonaangevend land. Dat maakt ons weinig bedreigend voor andere landen, maar we buiten het belang van onze onbelangrijkheid te weinig uit. Daarvoor zijn we te veel bezig met onze complexen: de Walen zijn gefrustreerd omdat ze hun industrie hebben verloren, de Vlamingen kampen nog steeds met een cultureel minderwaardigheidscomplex. In het buitenland staan we bekend als ruziemakers, en dat vooroordeel moeten we wegwerken.
Patrick: We proberen in het buitenland krampachtig Vlaanderen te verkopen, terwijl we meer moeten focussen op Antwerpen, Brussel en Gent. Hoe houden we Antwerpen overeind in een economie waarvan het zwaartepunt verschuift naar Azië? Daarvoor moeten we intensief werken aan onze creatieve economie, waarin jongeren een cruciale rol hebben te vervullen. De overheid moet zulke initiatieven stimuleren, in plaats van voortdurend nieuwe regeltjes uit te vaardigen. Wij missen inspirerende leiders zoals Obama. Gelukkig is Guy Verhofstadt terug, die straalt een boodschap van hoop uit die ik hier jaren heb gemist.
André: Het is jouw generatie die de toekomst moet maken. Je vader is destijds ook gestart met een zaak (het ICT-bedrijf Xylos, red.) waarvan ik aanvankelijk dacht: is hij nu gek geworden?
Christian: Ik kon toch moeilijk jouw goede voorbeeld niet volgen? (lacht) Maar Patrick heeft gelijk, we moeten onze structuren reorganiseren in functie van de nieuwe stedelijkheid. Het is zinloos om in Shanghai op een beurs te staan met een Vlaams en een Waals paviljoen. 'Flanders' is een begrip dat we moeilijk uitgelegd krijgen aan de Chinezen, het is geen goed verkoopbare merknaam. Voor China vormen wij de linkerbovenhoek van de wereldkaart, ook al denken wij door Mercator dat we het centrum van de wereld zijn.
Als België al zo versnipperd is, hoe krijgen we dan ooit Europa op één lijn?
André: De invoering van de euro was een belangrijke mijlpaal. Zonder de euro zou er bovenop alle andere problemen nu ook nog concurrentie tussen de lidstaten zijn. Nu zal Europa sterker uit de crisis komen, wanneer over een jaar of twee het financiële landschap is gesaneerd. Er is ook een basis voor een Europese grondwet, mede dankzij de inspanningen van Guy Verhofstadt op de Europese top in Nice. Hij had daarvoor beloond mogen worden met het voorzitterschap van de Europese Commissie.
Patrick: Ik vind Europa een prachtig gegeven. Enkele dagen geleden heb ik Crisissen zijn uitdagingen nog eens herlezen, het boek dat mijn grootvader schreef vier jaar voordat ik geboren werd. Als je dat leest, valt het pas op hoeveel er sindsdien veranderd is. In die tijd moest je nog aan elke grens je paspoort tonen en stonden vrachtwagens anderhalf uur te wachten om Duitsland binnen te mogen.
Christian: Sorry, maar ik ben niet zo'n Euro-optimist. De euro is goed, maar de lidstaten moeten dan ook hun beleid op elkaar afstemmen. En wat dat betreft gaan we vandaag niet in de goede richting. Gelukkig is het recht op een eigen mening in deze familie heilig (lacht).
Hoe sterk zijn de familiebanden eigenlijk in het geslacht Leysen?
Patrick: We ontmoeten elkaar geregeld en het is een traditie dat elk jaar gedurende een maand iedereen welkom is op het buitenverblijf van mijn grootouders in Frankrijk, in de Charente. Nog steeds meldt het grootste deel van de familie zich daar. Voor mij als kind was mijn grootvader iemand met wie ik voetbalde, samen met mijn neven en nichten. We maakten ook elke ochtend een uitstap van twee uur. En hij is altijd oprecht geïnteresseerd geweest in onze verhalen en onze meningen.
André: Ik heb altijd tijd gemaakt voor mijn familie. Je kan niet alleen maar werken in je leven.
Heeft de crisis uw familie veel gekost?
André: Wij zijn altijd voorzichtig geweest en zijn ervan uitgegaan dat er vroeg of laat een crisis zou komen. Na zonneschijn komt altijd regen.
Christian: Wij zijn geen familie van renteniers maar van werkers, mede door de protestantse invloed van mijn Duitse moeder. Het is door te werken dat je een basisinkomen hebt, niet door sparen of beleggen. Mijn bedrijven Ahlers en Xylos zijn niet beursgenoteerd, we zijn dus niet de speelbal van het beurssentiment. En we hebben onze risico's goed gespreid. We mogen die crisis macro-economisch ook niet dramatiseren. We staan nu weer op hetzelfde economische peil als tien jaar geleden. Is dat zo erg? De crisis heeft ons er vooral op gewezen dat een deel van onze rijkdom virtueel was.
André: De crisis is een uitdrukking van een malaise. Eerst kwamen de banken in de problemen, daarna daalde de consumptie en nu nemen de regeringen allerlei crisismaatregelen die niet helpen, zoals de schrootpremie in Duitsland. Het is heel simpel: we moeten harder gaan werken en de belastingen moeten wellicht voor een tijdje omhoog, dan komt alles weer goed.
Christian: In het Chinees bestaat het woord crisis uit twee tekens. Apart betekenen die gevaar en opportuniteit. Met andere woorden: de boutade 'crisissen zijn uitdagingen' is een wijsheid van alle tijden en in alle werelddelen.
Patrick: Wij hebben het hier enorm goed, de uitdaging is om onze welvaart in stand te houden. Dat is een opdracht aan mijn generatie, en ik vind dan ook dat jongeren zich moeten mengen in het debat. Daarom ga ik ook in de politiek en sta ik nu als jongste kandidaat op de lijst.
Je vader heeft je ongetwijfeld uitgelegd dat de politiek een stiel is waarin je nu en dan keihard met je hoofd tegen de muur knalt.
Patrick: Dat besef ik. Maar als je gelooft in je idealen, leer je daarmee omgaan. En ik heb geduld.
Christian: Als je jong begint, kan je ook veel leren. Patrick is dynamisch, hij heeft wilskracht en charisma, en hij kan goed luisteren. Dat zijn al heel wat talenten. Nu moet hij vooral proberen om in het complexe bedrijf van de politiek zichzelf te blijven.
Meneer Leysen, onze dank voor uw uitzonderlijke bijdrage aan deze ontmoeting.
André: Ik heb dat met veel plezier voor mijn kleinzoon gedaan. Ik denk dat ik een interessant leven heb geleid, maar nu is het tijd voor de volgende generaties.

lex moolenaar

Dubbelinterview voor de lokale burgerkrant: 2 Berchemnaars + 2 Zandhovenaren = 2Vld'ers

2009-05-07T07:45:00.000-07:00

PL: M’n overgrootouders leefden in Pulle en m’n grootouders zijn er getrouwd.

GH: Oorspronkelijk ben ik Berchemnaar. M’n voornaamste motivatie om aan politiek te doen is vechten voor de vrije meningsuiting. We hebben hier veel competente mensen maar ze krijgen onvoldoende kansen. Er is te veel afgunst.

PL: De overheid beperkt de kansen, ook van jongeren. Er moeten meer talen in het hoger onderwijs kunnen. Een open taalbeleid. De overheid moet creatief ondernemen ondersteunen. Niet afblokken. Ook moeten we Antwerpen internationaal beter promoten.

GH: Ons land heeft nood aan meer liberalisme. De creatieve krachten, de mensen die initiatieven nemen, die zich inspannen en vooruit willen, zorgen voor meer tewerkstelling, niet de overheid. Ik pleit voor een optimistische aanpak, voor een bekwaam en open bestuur. Da’s de enige manier om uit de crisis te raken.

PL: De jongeren zullen het langst de gevolgen van de beslissingen dragen. De jongeren durven te doen en te vragen. Wij willen iets veranderen.

Guy Huybrechts, 15^e plaats en Patrick Leysen, 21^e plaats – Vlaams Parlement.

Berchemnaars en Zandhovenaren in hart en nieren

2009-05-05T03:54:00.001-07:00

Ontwerp Affiche

2009-04-28T04:03:00.000-07:00

Wat is jouw mening? Klik op 'reacties' en laat je mening achter!

Met dank aan Twan en Lisa voor de leuke foto en ontwerpen! Voor meer info omtrent hun projecten... klik hier!

ps: '21ste plaats' zal onder men achternaam staan!

Men 'roots'

2009-04-28T02:25:00.000-07:00

Ik ben opgegroeid in hartje Berchem (Antwerpen), net naast het stadium van de 'sympathiekste' ploeg van't stad, genaamd 'Berchem Sport' (4de klasse). In deze bruisende buurt ben ik naar school (Heilige Familie) geweest en heb ik leren samenleven met verschillende culturen en mentaliteiten. Elkaars waarden en levensvisies respecteren is in mijn ogen uiterst belangrijk in onze samenleving, en vooral in Antwerpen vanwege onze Internationale haven die heel wat verschillende culturen en buitenlandse bedrijven naar onze stad lokt.

Met een Waalse moeder (uit Namen) en een Vlaamse vader (uit Antwerpen) ben ik een echte 'Belg'. Dit weerhoudt er mij natuurlijk niet van om te pleiten voor een efficiëntere Federale overheid en pleit dus voor meer Vlaamse bevoegdheden (arbeidmarktbeleid bv). Anderzijds geeft mij dit mij ook steeds de kans om elk jaar een bezoekje te gaan brengen op de Waalse Feesten, een echte aanrader als je je wilt amuseren avec les wallons! www.fetesdewallonie.be Na mijn middelbaar in Antwerpen ben ik naar het buitenland vertrokken. Zo begon ik in 2006 aan men studies 'hospitality management' aan een Internationale management school in Zwitserland (Glion). Deze studies eindig ik in Mei 2009.

Waarom wens ik aan politiek te doen? Eerst en vooral omdat 'durven ondernemen' en het liberale gedachtengoed iets is dat mij met de paplepel is binnen gegeven. Komende uit een Antwerpse ondernemersfamilie waar 'Crisissen uitdagingen zijn' ben ik ervan overtuigd dat jongeren actiever aan politiek moeten doen, zeker als het minder goed gaat met de economie en er minder jobs beschikbaar zijn voor studenten. De vraag die wij ons moeten stellen is 'hoe kunnen we Antwerpen nog aantrekkelijk maken voor bedrijven, sinds Azie steeds belangrijker wordt' en 'wat kunnen wij als ondernemende jongeren daaraan doen?', met in het achterhoofd dat wij als jongeren het langst de gevolgen zullen dragen van alle beslissingen die nu worden genomen! Het is tijd dat onze generatie durft na te denken over onze toekomst! Ik ga die uitdaging aan!

Ondertussen ben ik al enkele maanden actief in het Open VLD bestuur van Berchem en werk daar samen met een toffe ploeg die wel degelijk het verschil wil maken in ons district, neem gerust eens een kijkje op www.vldberchem.be

In mijn vrije tijd hield ik mij vroeger vooral bezig met de scouts (Unité Prince Baudouin) en ben een fervente jogger, alhoewel ik de laatste tijd wat meer tijd besteed aan cafébezoeken, voor de campagne uiteraard! Indien je me zoekt op een vrijdagavond kan u mij steeds terugvinden in mijn favoriet café in Antwerpen, 'Kassa 4'.

De eerste keer....

2009-04-27T04:44:00.000-07:00

Welkom in Patrick's blogosphere.. Op deze blog kan je danzij de wekelijkse 'posts' mijn eerste stappen in de wereld van de 'politiek' volgen. Tja... waarom nu een blog hé? Als student heb ik gemerkt dat het veel interessanter en interactiever is om enkele malen per dag/week je gedachte neer te schrijven en die met de wereld/vrienden te delen... Als creatieveling is dit ook massa's leuker, voor mezelf en voor de lezer(s). Voor mij is het dan ook de eerste keer dat ik meedoe met een verkiezingscampagne... en daarom wens ik mijn gedachten, vragen en stappen met jullie te delen!

Reacties zijn meer dan welkom! Met liberale groeten! Patrick

Een nieuwe wereld... Het resultaat van m'n eerste interview voor de burgerkrant...

2009-04-27T03:42:00.000-07:00

“Denken. Durven. Doen. Vernieuwing is nodig!”

Patrick Leysen komt uit een ondernemende familie, waar men niet bang is zich maatschappelijk te engageren. “Een bepaald moment heb je de keuze, ofwel kijk je toe naar de huidige politiek, ofwel zeg je, we kunnen beter en word je actief.” Patrick vindt zich echt bij Jong VLD waar “kritische vragen toegelaten zijn”. Omdat de vrijheid van het individu en de vrije meningsuiting heel belangrijk zijn gelooft Patrick dat je mensen meer verantwoordelijkheid moet geven om zelf zaken te ondernemen, binnen een gestructureerd kader. Jong VLD wil een nieuwe wind in de politiek laten blazen. “Eén van m’n voorstellen is meer talen aan te bieden in het hoger onderwijs. Nu stelt de wet dat voor elke vak dat je in het Engels of Frans wil geven er een equivalent moet zijn in het Nederlands. Ik ben voorstander dat je niet naar het buitenland moet om in het Engels te studeren, maar dat je dat in Antwerpen kan. Het zal onze studenten meer kansen geven op de Europese arbeidsmarkt en buitenlandse studenten en bedrijven aantrekken. Antwerpen moet zich profileren als een open studentenstad met kansen voor jongeren. Ik geloof dat wij jongeren echt iets kunnen veranderen en er echt voor willen gaan. Minder die voorzichtigheid om oude, gevestigde gebruiken te wijzigen . Het is tijd om te ondernemen, en buiten de structuren na te denken; te bepalen van welke ideeën onze toekomstige kinderen resultaten gaan zien. Durven denken en echt er voor durven gaan.”